Reden tot dankbaarheid

Sommige mensen komen op je pad met een reden. Dat hoor ik regelmatig bij de voorgesprekken met klanten, die vinden dat ik met een reden op hun pad ben gekomen. In dit geval denk ik dat deze klanten met een reden op mijn pad zijn gekomen. Of liever gezegd, op elkaars pad.

Vorig jaar ben ik mijn vader verloren en daar heb ik het soms nog moeilijk mee. Ik kan hem niet meer even bellen om wat te vragen of voor een klusje. Dat steekt maar dan ga ik nadenken wat hij gezegd zou hebben of gedaan. Vaak ik probeer zelf het klusje te doen of iemand ervoor te vinden, ik kan echt niet alles zelf.

Deze klanten hadden me gegoogeld en zo was het tot een afspraak gekomen. Dat ze aan kwamen in hun vintage Volvo vond ik al geweldig. Mijn vader was vroeger automonteur en zijn eerste echte baan was in een Volvo-garage. Hij reed toen ook in Volvo’s dus dat bracht wat herinneringen terug. Toen bleek dat ze in het geboortedorp van mijn vader wonen was de verbazing compleet. Alsof het zo zijn moest. Tijdens het gesprek bleken er nog meer overeenkomsten te zijn maar daarover later meer.

De Volvo was van hun overleden man/vader en hij was een echte Volvo-addict dus de auto konden ze niet wegdoen. En dat Volvo t-shirt, dat moest uiteraard verwerkt worden in een deken. Zo ook zijn kluskleding, want hij was een echte doe-het-zelver. (Net als mijn vader) De kleding die je ziet met vlekken erop? Dat was zijn klus-outfit.

De man was ook heel standvastig want als hij een favoriet shirt had kocht hij er soms wel 4 stuks van en droeg ze helemaal af. Veel in donkere kleuren maar op vakantie dan kwam de kleur naar boven en droeg hij vrolijk gekleurde shirts. Zo heeft alles in de dekens een echte herinnering en dat vind ik mooi. Wat ik ook mooi vind is dat de klanten hun eigen lievelingskleur voor de achterkant van de deken hebben gekozen om zo de deken heel eigen te maken.

De bovenste deken heeft een oudroze achterkant en de onderste een oranje fleece stof als achterkant. Toen ik bezig was met de dekens kwam er een mail, of ik ook nog een kussen voor de zus van de overleden man wilde maken. Natuurlijk kan dat, ik snij altijd te veel lapjes omdat ik bij het leggen van de lapjes genoeg keuze wil hebben om zo de mooiste compositie te kunnen maken. Van de lapjes die over zijn kan ik dan nog wel een kussen maken. Ik zorg wel dat ik dat ik er ook nog wat lapjes in gebruik met bijvoorbeeld een zak of een sluiting. Je moet nog wel kunnen zien dat het om kleding gaat.

Om te zorgen dat de vulling tussen de boven- en de onderlaag niet gaat schuiven stik je meestal de lagen door, dat is de meest gebruikelijke manier maar ik wil ook graag de knopen die ik van de kleding heb gehaald hergebruiken. En dat heb ik bij deze dekens gedaan met het vastzetten van de diverse lagen. Als je goed kijkt zie je dat op de eerdere foto’s en dat ziet er op de achterkant zo uit:

Ook knopen kunnen een herinnering geven, juist omdat ze van de gebruikte kleding komen. De verdeling van de knopen op de deken ligt aan het formaat van de deken en aan het aantal knopen wat ik heb. Teveel knopen is niet fijn, dat voel je aan de binnenkant maar te kort knopen zorgt ervoor dat de onderlinge lagen kunnen gaan schuiven.

Long story short, ik was tevreden over het resultaat en kon met trots de dekens overhandigen en de klanten waren blij omdat ze hun man/vader in de deken terug zagen komen. En dat is waarvoor ik het doe!

Dat ik een paar dagen per post nog een bos bloemen kreeg toegestuurd met de mededeling dat ze beiden zo lekker onder de deken geslapen hadden gaf zeker aan dat ik het goed gedaan had. Ik help hun met de rouwverwerking maar ik merkte dat ik in mijn eigen rouwverwerking ook weer een stapje verder kwam. Win-win!