Tastbare troost

Voor kinderen is tastbare troost na een verlies van een ouder een uitkomst want zo kunnen ze toch nog even met hun overleden papa of mama knuffelen. Dan maakt het niet uit of het een knuffelbeer is of een deken, het gaat om de herinneringen die eraan hangen. Dat begreep een vader heel goed en zo kwam het dat ik voor zijn twee dochters, die hun moeder zijn verloren, mooie herinneringsdekens mocht maken. De kleding die werd aangeleverd was heel divers, dikke truien, dunne voile bloesjes maar ook wat militaire items. Hun moeder was als militair uitgezonden geweest naar Afghanistan en daar hadden ze nog wat items van. Een hele stoere mama dus en die items moesten er zeker in verwerkt worden.

Tijdens het snijden van de lapjes kreeg ik een berichtje dat ze nog wat items gevonden hadden die ze er graag in wilden hebben. Die hadden ze opgestuurd, dus ik moest even wachten tot dat binnen was voor ik verder kon gaan met de dekens. Helaas kon ik niet alles gebruiken, ze hadden ook handschoenen meegestuurd maar door de vorm kon ik ze niet in de deken verwerken, deze heb ik dus weer terug gegeven. Tijdens de gesprekken vraag ik ook wat er met de restanten moet gebeuren, willen ze dat nog terug of niet. Meestal mag het weg, vaak zijn het ook nog kleine stukjes die niet echt meer te gebruiken zijn. Kleding en/of items die ik niet kan gebruiken omdat het teveel is of de vorm is niet bruikbaar, die gaan dus of terug naar de opdrachtgever of breng ik naar de kringloop(in overleg met de nabestaanden)

Dat wil niet zeggen dat er niets meer over is als de deken klaar is. Ik snijd altijd meer lapjes als dat ik gebruik omdat ik bij het maken van de compositie graag keuze heb. De gesneden lapjes die over zijn bewaar ik met de naam van de opdrachten erbij. Zo is het terug te vinden, ook als de opdrachtgever veel later met nog een opdracht komt.

Wat ik ook altijd doe is de knopen die op de delen van de kleding zitten die ik niet gebruik eraf halen. Die gebruik ik dan vaak weer om de voor- en achterkant en de vulling aan elkaar te zetten zodat het niet verschuift. Een deken waarvan de naden naar buiten zitten is namelijk lastig door te stikken en op deze manier zitten alle delen toch mooi op elkaar. Zo wordt dus het meeste hergebruikt. Zie je de knopen zitten op de foto hieronder?

Terug naar de twee dekens voor de zussen, die moesten wel verschillend worden ondanks dat ik met dezelfde lapjes werk. Dat betekent dus verschillende composities maken want de dekens moeten wel uniek zijn. Daarnaast wilde de ene zus dat er met roze garen werd afgewerkt en de andere zus had liever okergeel garen. Beiden kozen ze ook nog voor een andere kleur achterkant. Dat versterkt nog meer dat het unieke dekens zijn.

Zo zie je wat een andere kleur garen al een andere uitstraling aan een deken kan geven. Voor mij is het belangrijk dat de herinneringen aan de overledene terug te zien zijn in de deken maar ook dat de deken past bij degene voor wie de deken is. Een herinneringsdeken blijft vaak levenslang gekoesterd door de nabestaanden, daarom wil ik dat de deken ook bij diegene past.

Dat is ook de reden waarom ik op details let. Soms kan dat een label zijn, een zak of iets anders maar dat zijn vaak de dingen waar de herinneringen aan zitten. Hierbij een aantal van de details in deze dekens:

Hoe vind jij de dekens geworden? Laat hieronder een berichtje achter, dat wordt gewaardeerd.