Hoe kom je op het idee?

Die vraag krijg ik vaak, “Hoe kom je op het idee?” En ik vele gevallen moet ik het antwoord schuldig blijven omdat ik niet meer weet hoe ik er precies opgekomen ben. Social Media is uiteraard een grote inspiratiebron maar nog vaker kom ik het daar niet op tegen. Ik heb al vaker gemerkt dat mijn hersenen rare sprongetjes maken, dat kan in gesprekken soms tot rare misverstanden komen. Voor mij is het dan helemaal helder wat ik bedoel maar voor de ander niet. Dat geeft ook vaak hilariteit.

Inspiratie komt vaak op rare momenten en daarom heb ik ook altijd een notitieblokje bij me. Dan kan ik het snel even opschrijven of tekenen. Dat werkt voor mij makkelijker als in mijn telefoon noteren.

Het idee van de herinneringsdekens heb ik gekregen toen mijn neefje ziek werd, in eerste instantie bedoeld om hem warm te houden maar dan maakt het hoofd rare sprongen en daar kwam dus dat idee uit.

Hoe ik op het idee van een jas van borduurwerken kwam weet ik niet precies meer, alleen dat ik een soort uithangbord voor mijn bedrijf wilde, een lopende reclamezuil. En met een hink-stap-sprong kwam ik dus op borduurwerken uit. En het werkt! Het werkt zelfs zo goed dat ik ze nu ook in opdracht maak, nog meer lopende reclamezuilen dus! 😉

Om een jas te maken heb ik wel genoeg borduurwerken nodig, er gaan gemiddeld 15 stuks in een jas en ik ben dus altijd op zoek naar mooie borduurwerken. Daarom kom ik vaak in de kringloop en gelukkig zijn er een aantal kringloopwinkels hier in de buurt die ze voor me apart houden. Ook heb ik inmiddels een aantal mensen die voor me zoeken, zo lief! Vaak wonen ze wat verder weg, dat is voor het vinden alleen maar fijn en dan plan ik een afspraak wanneer ik ze kom ophalen. Vorige week was dat met Suus. Ze had een aantal mooie en ook grote borduurwerken voor me gevonden. Niet allemaal volledig geborduurd, die zijn dus niet bruikbaar voor een jas maar wel voor wat anders. Ik heb alweer een aantal ideeën in mijn hoofd maar nog niet de tijd om het helemaal uit te werken. Daarover meer in een later blog.

Ze wilde er geen geld voor hebben terwijl ze ze zelf ook gekocht had maar ze vroeg of ik van de “heer met weegschaal” (ik weet even niet meer van wie het originele schilderij is) een kussen wilde maken voor haar vriendin. Het borduurwerk had haar moeder gemaakt en zij is inmiddels overleden. Suus had zelf een mooie velours stof liggen die er perfect bijpaste. Uiteraard heb ik aan dat verzoek voldaan. En dit is het resultaat:

Eigenlijk is dit ook een soort herinneringskussen geworden, zo blijft de herinnering aan haar moeder levend en kan ze haar ook nog even “knuffelen”.

Ik ben zo blij voor de mensen die me helpen zoeken, dat ik dit soort verzoekjes graag uitvoer. Zo help je elkaar, weliswaar op een heel ander vlak maar dat maakt niet uit. Iedereen doet waar hij/zij goed in is.

Misschien kunnen wij elkaar wel helpen? Mocht je vragen hebben dan kun je me altijd een berichtje sturen.